Main Point

Nazwanie liczby głównej

Zanim cokolwiek padnie, rzucający nazywa liczbę główną — od pięciu do dziewięciu. Ten wybór zmienia każdą kolejną regułę.

Rzut otwierający

Wyrzucenie liczby głównej rozstrzyga natychmiast na korzyść rzucającego. Pewne inne sumy rozstrzygają przeciw, a reszta staje się szansą, którą trzeba powtórzyć, zanim wróci liczba główna.

Dlaczego reguły wyglądają nierówno

Bo są: to, które sumy przegrywają, zależy od nazwanej liczby głównej. Tę asymetrię średniowieczny stół stosował zamiast marży domu i zachowano ją tu w oryginale.

Siódemka to najlepsza liczba główna

Nazwanie siódemki stawia rzucającego najbliżej równowagi — niedobór około 1,4 procent. Piątka albo dziewiątka są gorsze, a różnica leży w całości w tym, które sumy przegrywają w rzucie otwierającym.

Marża zbudowana z reguł, nie z wypłat

Każde rozliczenie tutaj płaci jeden do jednego. Marża bierze się czysto z asymetrii reguł — to znacznie starszy sposób budowania gry niż korygowanie wysokości wypłaty.

Wszystko da się policzyć

Dwie kości mają trzydzieści sześć wyników, trzy mają dwieście szesnaście. Można je wszystkie spisać na jednej stronie — dlatego kości to najlepsze miejsce, by nauczyć się, skąd biorą się szanse.

Kształt sumy

Siódemka pojawia się sześć razy na trzydzieści sześć, a dwunastka raz. Nic nie jest ważone; kształt bierze się wyłącznie z tego, na ile sposobów można zbudować sumę. Niemal całe zamieszanie wokół kości zaczyna się od zapomnienia o tym.

Szerokie marże kryją się w polach egzotycznych

Proste pola na stole do kości należą do najuczciwszych w ogóle. Egzotyczne — dokładny triplet, rzadka suma — niosą najszersze marże na całej tej stronie i to właśnie one są wydrukowane największą czcionką.

Rytuały i wyniki

Dmuchanie na kości, mocniejszy rzut, wybór chwili. Nic z tego nie porusza ani jednego wyniku. Rytuały są stare, ludzkie i całkowicie bez efektu — warto to wiedzieć, zanim zacznie się im przypisywać wyniki.